Too much fun!

Ενώ για όλο το μεσοδιάστημα είχα κάνει ένα προσεκτικό πρόγραμμα μπλογκαρίσματος, με τραγούδια, με σκαριφήματα των ποστ με.. με.. με…

Κατέρρευσε θριαμβευτικά ανάμεσα σε μαζώξεις φίλων, αλκοόλ και πολλά μελομακάρονα.

Χρόνος για blogging μηδέν.

Και φτάνουμε σε τούτη την αποφράδα ημέρα. Διότι ναι μεν υποτίθεται γιορτάζω (εμείς οι δωδεκαθεϊσταί… τεσπα, άλλη φορά) αλλά δεν μπορώ να ξεπεράσω το παιδικό τραύμα πως, η μέρα της γιορτής μου, συνέπεφτε κατά κανόνα με το άνοιγμα των σχολείων μετά το 15ήμρο καθησιό! Το σχολείο τέλειωσε, η γρουσουζιά συνεχίζεται: Jean - Lyc - Πάπλωμα, σημειώσατε δύο, τελευταία στιγμή έφτασα στη δουλειά, και είμαι χωρίς τηλέφωνο και με κλεμμένο ίντερνετ…

Αλλά όχι, το πρώτο ποστ της καινούργιας χρονιάς θέλω να είναι χαρούμενο κι ελπιδοφόρο. Και τι ευχές να σας στείλω για την καινούργια χρονιά;

Αποφάσισα λοιπόν να σας στείλω το παλιό αυτό κλασικό τραγούδι των Aerosmith, το οποίο περιέχει τις σπουδαιότερες, για μένα κινητήριες δυνάμεις:

- Τη μουσική («Sing…»)

- Τα όνειρα («Dream on..»)

Και τη Liv Tyler.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Ηλεκτρικό, 160 ευρώ, νερό, 80 ευρώ, διάφορα τιμολόγια, σύνολο, βγαίνει καμμιά χιλιοστή ευρώ. Θα τα υποβάλλω στην εφορία και ο εφοριακός είναι υποχρεωμένος να μου αφήσει μερικά λεφτά να ξοδέψω.

Σήμερα, στη δουλειά, θα πάω 4 φορές για τσιγάρο, θα κλέψω 40 λεπτά. Άλλες δυο φορές στην τουαλέτα, άλλα 20 λεπτά και θα κάτσω για τρία τέταρτα στο διάλειμμα για φαγητό. Κάπου θα μπορέσω να ξεκλέψω κι άλλα τρία τέταρτα σερφάροντας στο ίντερνετ. Σύνολο, δυόμιση ώρες κλεμμένες από ένα κλεμμένο οκτάωρο.

Γιατί ο Χάρος, αντίθετα με τον εφοριακό, δε δικαιολογεί τον κλεμμένο χρόνο…

Το σημερινό τραγούδι, είναι αμερικάνικο, κατά παραγγελία.

Ένα τραγούδι που αχνοθυμόμουν, εκεί, στις πρώτες μου μουσικές αναμνήσεις, από τη δεκαετία του εβδομήντα. Επόμενο ήταν να νοιώσω κάτι παραπάνω, όταν το ξανάκουσα πρόσφατα να παίζεται από τους ραδιοσταθμούς.

Αλλά δεν ήταν μόνο η ανάμνηση που με έκανε να ξανααγαπήσω αυτό το τραγούδι, ούτε η «εβδομηνταρία» ενορχήστρωση με τα έγχορδα στο ρεφρέν.

Είναι γιατί αυτό το τραγούδι δεν περιγράφει απλώς μια σωματική επιθυμία της στιγμής: περιγράφει τη στιγμή όπου όχι μόνο το σώμα, αλλά και η ψυχή, ακόμα κι ο νους έχουν εστιαστεί στο λατρεμένο πρόσωπο. Πόθος, όχι σωματικός, αλλά με όλο το είναι. Και, με το που γιγαντωθεί μέσα σου, ακριβώς αυτή τη στιγμή σπάει και σε κάνει να λιώνεις.

Ακριβώς όπως οι κιθάρες γίνονται έγχορδα στο ρεφρέν.