Posted on November 2nd, 2007 at 5:27 pm by Jean-Lyc
Το 1982 είναι μια χρονιά που βρίσκει τους ABBA σε «παρακμή». Η Agnetha και η Anni-Frid ήδη κάνουν τα πρώτα βήματα ως σόλο καλλιτέχνιδες και το συγκρότημα έχει πρακτικά διαλυθεί. Το The day before you came, ήταν το τελευταίο τραγούδι που ηχογράφησαν στο στούντιο.
Άραγε, πόσο μπορούν να παρακμάσουν συγκροτήματα σαν τους ABBA; Με το φίλτρο των χρόνων και το αντικειμενικό διαπιστευτήριο της διαχρονικότητας, θα το ξεστομίσω πως τους θεωρώ τόσο σημαντικούς για την Pop, όσο τους Beatles για τη Rock. Αν απουσίαζε η προκατάληψη λόγω ταμπελοποίησης (μια «ποπ», «εμπορική» μπάντα) ίσως η παραπάνω φράση να μην ακουγόταν υπερβολική.
Ο Steven Wilson, «ροκάς» θεωρητικά, πολύπλευρος μουσικός στην πραγματικότητα, δηλωμένος λάτρης των ABBA, έχει ξεκινήσει μια προσωπική «σταυροφορία» υπεράσπισης κομματιών που θεωρεί αξιόλογα. Η «εκστρατεία» φέρει το κωδικό όνομα «Cover Version». Όπως έχει δηλώσει σε συνέντευξη, θέλει να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία σε τραγούδια ή τραγουδιστές που θεωρούνται «υποδεέστερα», κατά κανόνα για εξωμουσικούς λόγους. Γι’ αυτό και οι διασκευές αυτές είναι «γυμνές»: φωνή, κιθάρα κι ελάχιστα άλλα, σε σπιτική ηχογράφηση. Το cd, σε αισθητική 45αριού, χωρίς εξώφυλλο και artwork. Και κυρίως ο τίτλος: πάντα Cover Version, χωρίς να λέει ποιο είναι το τραγούδι. Ένα παιχνίδι με τις προκαταλήψεις, μια πλήρης ουδετεροποίηση που κάνει τον ακροατή να ακούσει το συγκεκριμένο κομμάτι σαν να ήταν πρώτη φορά.
Το δεύτερο Cover version ήταν αφιερωμένο στους ABBA. Ο Wilson δε δέχεται την «παρακμή» τους. Αναρωτιέται, αν κάποιος πάει να αγοράσει μια κασετίνα με όλους τους δίσκους των Beatles ή των Animals, γιατί να μην κάνει το ίδιο με τους ABBA; Τα «δεύτερα» κομμάτια των ABBA είναι άνευ αξίας; Κάθε άλλο, υποστηρίζει, κι ως επιχείρημα, φέρει αυτή τη διασκευή.
Πώς λειτουργεί η φιλοσοφία του Cover version στο τραγούδι αυτό; Απρόσμενα υπέροχα! Κατ’ αρχήν, φέρνει σε πρώτο πλάνο τους στίχους. Μπορεί ο Björn κι ο Benny να μην είχαν μητρική τους γλώσσα τα αγγλικά, καταφέρνουν όμως να φτιάξουν στίχους οι οποίοι συγκινούν από την εμμεσότητά τους: δε μιλούν άμεσα για τη μοναξιά, παραθέτουν εικόνες, εικόνες όμως που σε πιάνουν τόσο πολύ, που τελικά γίνονται πολύ πιο δυνατές. Η φράση-τίτλος του τραγουδιού, The day before you came, γίνεται κατάληξη, σηματοδοτεί ένα όριο και φτιάχνει μια αντίθεση χωρίς να χρειάζεται να μας πει τίποτα για όσα επακολούθησαν. Προσέξτε και το μέτρο των στίχων. Ένα μέτρο που κυλάει φυσικά, σαν εσωτερικός μονόλογος, αλλά οι λέξεις δεν το ακολουθούν αυστηρά, «σπάνε» κάθε τόσο, αλλά σπάνε δίνοντας επιπλέον φυσικότητα εξυπηρετώντας τελικά το τραγούδι.
Δεύτερον, η μελωδία. Μια μελωδία που μπορεί να σε στοιχειώσει, με τη βοήθεια από μερικές απλές συγχορδίες στην κιθάρα, τραγουδισμένη από μια φωνή τόσο βρεττανικά αποστασιοποιημένη, σου παγώνει το αίμα.
Στ’ αλήθεια, χρειάζονται οι εμπνευσμένες διασκευές, για να σου ανοίγουν τα αυτιά.
Το πρωτότυπο κομμάτι στο YouTube για λόγους αναφοράς:
|