Ωστόσο άλλη μια επιρροή των παιδικών μου χρόνων, ήταν οι σειρές επιστημονικής φαντασίας – οι οποίες δεν ήταν και λίγες: Διάστημα 1999, Μπακ Ρότζερς και, φυσικά, Γκαλάκτικα – των οποίων η επίδραση πολλαπλασιαζόταν από τα νέα του διαστημικού προγράμματος. Τρεις φορές είχα στηθεί στην τηλεόραση για να παρακολουθήσω, σε ζωντανή μετάδοση, την πρώτη εκτόξευση του πρώτου διαστημικού λεωφορείου Columbia.

Η ηλεκτρονική μουσική και τα διαστημικά ταξίδια συνδυάστηκαν. Και τα δύο αντιπροσώπευαν το μέλλον, ένα μέλλον που θα πρόφταινα να ζήσω, όπου οι άνθρωποι θα ταξιδεύουν στο διάστημα κι οι μουσικοί δε θα γνωρίζουν κανένα περιορισμό στη φαντασία τους.

Κάπως έτσι ήμουν, όταν άκουσα για πρώτη φορά το Don’t kill it Carol των Manfredd Mann’s Earth Band. Εννοείται πως η προσοχή μου εστιάστηκε στη γέφυρα, με την έντονη χρήση των ηλεκτρονικών ήχων. Για να μην πούμε για τα παραμορφωμένα φωνητικά που ρομποτοφέρνουν.

Θυμάμαι ακόμα, ένα μεσημέρι. Καθόμουν μόνος μου στο δωμάτιό μου, και έβαλα την κασέτα να παίζει το τραγούδι αυτό. Σύντομα, δεν ήμουν πια στο δωμάτιο, αλλά ήμουν ένας μοναχικός αστροναύτης, στη μέση ενός μακρινού ταξειδιού για ένα άγνωστο αστρικό σύστημα. Επέπλεα σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας ανάμεσα στα όργανα πλοήγησης του διαστημοπλοίου μου, τα οποία κάλυπταν φυσικά τους τοίχους με τα πολύχρωμα λαμπιόνια τους. Κάποιο στυλό έπαιζε το ρόλο του ελεγκτή προώθησης, και φυσικά η ταχύτητα του διαστημοπλοίου ήταν σε απόλυτο συγχρονισμό με τη μουσική. Δυστυχώς δε θυμάμαι τι είχα κάνει τιμόνι του διαστημοπλοίου. Τα ρομποτοειδή φωνητικά είχαν γίνει οι ανακοινώσεις του υπολογιστή ταξειδιού, ενώ τα «ανθρώπινα» φωνητικά ήταν ο εσωτερικός μονόλογος του μοναχικού αστροναύτη.

Φυσικά το τραγούδι δεν έχει καμμία σχέση με όλα αυτά. Ευτυχώς όμως, τότε δεν ήξερα αγγλικά. Κι έτσι μου έμεινε το ταξίδι.

Πήρα τη στροφή. Ο αρχαιολογικός χώρος άρχισε να ξεδιπλώνεται στα μάτια μου. Και, την ίδια στιγμή, το ραδιόφωνο αρχίζει να παίζει Pink Floyd. Wish you were here.

Σταμάτησα το αμάξι στη θέση που με περίμενε, μια θέση που μου πρόσφερε την ιδανική οπτική γωνία του χώρου. Από το Καλλίχορο Φρέαρ ως το Πλουτώνιο. Κι αφουγκράστηκα το κομμάτι. Στιγμές έξω από το χρόνο.

Και το Wish you were here ακουγόταν στ’ αυτιά μου πια με μια τελείως άλλη διάσταση. Ήταν το τραγούδι που μου τραγουδούσε η Δήμητρα, η Γη Μητέρα. Μάλλον, δεν το τραγουδούσε για μένα, αλλά για όλους τους ανθρώπους. Λέγοντάς μου «how I wish you were here», σαν ένας παλιός φίλος που τον έχεις χάσει, ένας καλός φίλος που πάντα ένοιωθες καλά δίπλα του και που ξέρεις πως, όποια στιγμή τον ξαναδείς, παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, εκείνος πάλι θα σε είναι εκεί με ανοιχτή την αγκαλιά του για σένα. Με τον ίδιο τρόπο, η Γαία ευχόταν για μας, τα παιδιά της, να ήμαστε και πάλι, εκεί, κοντά της. Εκεί, που κατά βάθος ξέρουμε πως ήμασταν καλά. «Τι καταλάβατε τόσα χρόνια που είστε μακριά μου;» μας ρωτούσε, χωρίς ίχνος παράπονο, υπεροψία ή μνησικακία. αλλά αντίθετα, με μια στοργική τρυφερότητα: «Did they get you to trade … hot air for a cool breeze?»

Το νόημα ήταν τόσο ξεκάθαρο.

Κι όσο για την τρίτη στροφή… Όσo κάνουμε, όσα κάνουμε στη Δήμητρα, η θεά υποφέρει, μαζί με μας. Όχι με τον μελό τρόπο του «και η καρδιά της μάνας πόνεσε και είπε». Αλλά απλά. Γιατί, ό,τι συμβαίνει σε μας, συμβαίνει και στους θεούς μας. Γιατί, το τραγούδι αυτό δεν το έλεγε μια θεά – αφέντρα, ούτε καν μια θεά – μητέρα. Το έλεγε μια φίλη. Γιατί έτσι είναι οι θεοί. Φίλοι που προχωράμε μαζί τους, στον ίδιο δρόμο, πιασμένοι από το χέρι.

Και μάλιστα φίλοι που σου τραγουδούν και Pink Floyd.

Πήρα το δρόμο της επιστροφής. Η αδερφή της Δήμητρας, από το κάστρο της, την Ακρόπολη, μου χαμογελούσε.