Παρά τον εθελοντικό μου εγκλεισμό σε ωδεία (που ούτε γυάλινα ήταν, ούτε οξυζενέ) δυστυχώς δεν κατάφερα να ξεπεράσω την παιδική προσέγγιση της μουσικής.
Slow it all down Posted on October 5th, 2007 at 3:23 am by Jean-Lyc
Πατ-κιουτ, αστραπή, τάκα-τάκα, πιτς φυτίλι, τσακ μπαμ, φουσέκι, σφαίρα, πύραυλος… Τα συνώνυμα του «γρηγορότατα» που μπορώ να φανταστώ. Ενδεικτικά της υπεραξίας της ταχύτητας, φαινομένου της καταναλωτικής μας κοινωνίας. Η ζωή είναι μικρή σου λένε - σωστά. Πρέπει να προλάβεις να ζήσεις όσο περισσότερα μπορείς.
Αλήθεια;
Το ρολόι, ίσως σε μια μελλοντική κοινωνία, να λάβει τη θέση του ανάμεσα στις συσκευές βασανισμού, ως μια από τις σαδιστικότερες εφευρέσεις του ανθρώπου. Μπορεί απλώς να στέκει ως διακοσμητικό, ανάμεσα στα αναμνηστικά των παλιών εποχών, όπως η ραπτομηχανή της γιαγιάς μας. Ή μπορεί να δούμε και ρολόγια που οι δείκτες τους θα τρέχουν ανομοιόμορφα, σηματοδοτώντας, αντί για ώρες, χρώματα, καταστάσεις, αφηρημένες έννοιες…
Θυμάμαι εκείνες τις διακοπές το 1995, που είχαμε φύγει χωρίς ρολόγια.
Αναπολώ και τις στιγμές που μου έμειναν. Μοιράζονται ένα κοινό: τη διαστολή, εώς και την ακινησία του χρόνου. Και κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις, στιγμές εκτός χρόνου.
Τελικά, χαιρόμαστε τη ζωή μας περισσότερο όταν κυλάει με αργούς ρυθμούς.
Καλοκαίρι του 1977 Posted on September 12th, 2007 at 4:20 pm by Jean-Lyc
Ώσπου μέσα στην αναμπουμπούλα των ημερών, συνειδητοποιώ πως, η επέτειος του θανάτου της Μαρίας Κάλλας πέρασε στα ψιλά. Ένας τόμος-αφιέρωμα στα Νέα, μια συναυλία που πέρασε στα πολιτιστικά κι αυτό ήταν.
Όχι, δε με απασχολεί η εκκάφρυνση που ζούμε, αυτή είναι δεδομένη και όσα και να γράψεις θα είναι λίγα.
Αλλά τότε θυμήθηκα πως εκεί στα μέσα του Αυγούστου, ήταν η επέτειος του θανάτου του Βασιλέως Elvis. Κι αυτός μας εγκατέλειψε το 1977. Μέσα σε ένα καλοκαίρι, έφυγαν οι δυο κορυφαίες μορφές των ειδών της μουσικής που υπηρετούσαν.
Με το βάρος των απωλειών του φετεινού καλοκαιριού (Bergman, Antonioni, Pavarotti), το μυαλό μου μπήκε σε ένα διεστραμμένο τριπάκι: αυτό που μας έτυχε φέτος, το είχαμε ζήσει και το 1977. Άραγε πόσους χάσαμε το καλοκαίρι εκείνο;
Είπαμε ήδη για τους:
Elvis Presley. Ο Βασιλιάς. Ακόμα και αυτοί που δεν τους αρέσει, δεν μπορούν να μην ομολογήσουν πως, χωρίς αυτόν, δε θα είχαμε το Ροκ.
Maria Callas. La divina. Για μένα, υπάρχουν οι σοπράνο και η Κάλλας, να στέκεται μόνη της, μια σκάλα πάνω από τις υπόλοιπες. Για χρόνια δεν μπορούσα να ακούσω άλλη τραγουδίστρια.
Αλλά όπως είδα, το καλοκαίρι του 1977 μας στέρησε επίσης και τους:
Roberto Rosselini. Ο σκηνοθέτης που καθιέρωσε τον νεορρεαλισμό, έφυγε στις 3 Ιουνίου.
Groucho Marx. Ο μεγάλος κωμικός που πετούσε τις δολοφονικές του ατάκες με αταραξία Βούδα, έφυγε στις 19 Αυγούστου, ακολουθώντας τον αδερφό του Gummo που είχε φύγει τον Απρίλη του ίδιου έτους.
Λέμε μερικές φορές κι υποθέτουμε πως πολλά γεγονότα συμβαίνουν σε κύκλους. Να είναι άραγε ένας τραγικός κύκλος τριακονταετίας; Ή να είναι απλώς η παρατήρηση;
