Ένα βιβλίο ή μία ταινία μπορεί να μας συνεπάρει με το ύφος του ή με την πλοκή του. Υπάρχουν όμως και μερικές περιπτώσεις όπου μας συνεπαίρνει κάποιος χαρακτήρας του. Καθώς η ταινία ή η διήγηση προχωρά, κάτι συμβαίνει κι έχεις εγκλωβιστεί στα μάτια του χαρακτήρα αυτού και δεν μπορείς να δεις το έργο, παρά μόνο μέσα από τα μάτια του.

Το ερώτημα είναι απλό: ποιοι είναι οι 5 χαρακτήρες ταινίας ή βιβλίου με τους οποίους ταυτίζεστε περισσότερο;

Κάνω την αρχή:

5) Salieri – Amadeus (Peter Shaffer)

Πόσο τραγικό είναι να είσαι ο μόνος που αντιλαμβάνεται πλήρως το μεγαλείο ενός Μότσαρτ. Ενός ανθρώπου που έχει το μόνο πράγμα που ήθελες πραγματικά στη ζωή και να είσαι καταδικασμένος να μείνεις πίσω του, μόνο και μόνο επειδή αυτός έχει άστρο.

4) Rob Gordon – High Fidelity (τον υποδύεται ο John Cusack).

Ένας τύπος στα χρόνια μου, με κάτι παραπάνω από ένα απλό κόλλημα στη μουσική. Θυμηθείτε μόνο που, όταν κάνει την αναδιάταξη στους δίσκους του, την κάνει κατά αυτοβιογραφική σειρά. Λίγο απατεώνας, ειδικά με τις γυναίκες, αλλά ειλικρινέστατος, κυρίως με τον εαυτό του. Υπέροχο κόμπλεξ ανωτερότητας στο αντικείμενό του και, τέλος, δεν ξέρει τι θα γίνει όταν μεγαλώσει.

3) Βενέδικτος – Πολύ κακό για το τίποτα (Σαιξπήρος)

Όλα κι όλα! Από όλους τους λογοτεχνικούς έρωτες, αυτός που ζήλεψα πραγματικά, ήταν αυτός του Βενέδικτου και της Βεατρίκης. Κι οι δυο τους εξίσου εγωϊστές, στριμμένοι και πνευματώδεις. Αλλά, το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται κι έτσι γίνονται το τέλειο ζευγάρι, εξ αιτίας μιας φάρσας! Πάντα έψαχνα μια Βεατρίκη!

2) Larry Darrell – On the razor’s edge – Sommerset Maugham

Η αναζήτηση ενός ανθρώπου για το νόημα της ζωής. Ξεκινά από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, περνά από το Παρίσι των ανθρακωρύχων, τις Ινδίες και καταλήγει και πάλι στο Παρίσι (και πιο συγκεκριμένα στη Μονμάρτη). Το μεγάλο αυτό ταξίδι θα βρει τον ήρωα μόνο του, όπως πάντα με μόνη αποκομιδή την πικρή γεύση του νοήματος που αναζητούσε.

1) Amélie Poulain (δε χρειάζονται συστάσεις)

Δε χρειάζονται πολλά λόγια. Έχω να το καυχιέμαι πως με την Αμελί γεννηθήκαμε μπορεί και την ίδια μέρα. Αλλά από τη στιγμή που ο Νινό μπαίνει στο κατάστημα ως το τέλος της ταινίας, περνάω ακριβώς την ίδια κλιμάκωση συναισθημάτων. Χύθηκα κι εγώ σαν νερό κι έβαλα (σχεδόν) τα κλάμματα περιμένοντάς τον να έρθει να μου χτυπήσει την πόρτα. Τυχαίο πως η Αμελί μένει στην αγαπημένη μου Μονμάρτη;

(Οι φίλοι, μπορούν να φτιάξουν τη δική τους λίστα.)

Ηλεκτρικό, 160 ευρώ, νερό, 80 ευρώ, διάφορα τιμολόγια, σύνολο, βγαίνει καμμιά χιλιοστή ευρώ. Θα τα υποβάλλω στην εφορία και ο εφοριακός είναι υποχρεωμένος να μου αφήσει μερικά λεφτά να ξοδέψω.

Σήμερα, στη δουλειά, θα πάω 4 φορές για τσιγάρο, θα κλέψω 40 λεπτά. Άλλες δυο φορές στην τουαλέτα, άλλα 20 λεπτά και θα κάτσω για τρία τέταρτα στο διάλειμμα για φαγητό. Κάπου θα μπορέσω να ξεκλέψω κι άλλα τρία τέταρτα σερφάροντας στο ίντερνετ. Σύνολο, δυόμιση ώρες κλεμμένες από ένα κλεμμένο οκτάωρο.

Γιατί ο Χάρος, αντίθετα με τον εφοριακό, δε δικαιολογεί τον κλεμμένο χρόνο…

Είμαι ένας άνθρωπος που ονειρεύεται μια απλή ζωή. Τα όνειρά μου είναι λιτά και συγκεκριμένα. Αναλυτικά:

Μετά την παγκόσμια επιτυχία που θα έχει ο δίσκος μου, ακολουθούν παγκόσμιες περιοδείες:

Οι οποίες μου αποφέρουν ένα αρκετά μεγάλο ποσό ώστε να αποσυρθώ στον πύργο που θα αγοράσω κάπου στην κεντρική Ευρώπη, μαζί με τον τίτλο ευγενείας του προκατόχου του.

Εκεί, θα αποσυρθώ για να γράψω τα μυθιστορήματά μου, τα οποία θα γίνουν best seller ανά την υφήλιο.

Βεβαίως, μια τόσο μεγάλη προσφορά στη λογοτεχνία, δε γίνεται παρά να αναγνωριστεί κάποτε:

Και φυσικά, όλα αυτά δε γίνεται να μη πλαισιωθούν από ένα μεγάλο έρωτα.

Όπως βλέπετε, μιλάμε για απλές, εφικτές φιλοδοξίες.

Το παιχνίδι ήταν η απάντηση στην ερώτηση «πού θέλετε γραμμένο το λογότυπο του ιστολογίου σας». Έκανα φυσικά ζαβολιά και το ερμήνευσα κάπως πιο ανοιχτά. Ευχαριστώ το Ελαφίνι για την πρόσκληση και καλώ με τη σειρά μου τον Ηλία.