Οι οδηγίες:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.

Είμαι ξάπλα, αυτή τη στιγμή το κοντινότερο βιβλίο με διαφορά 2-3 χιλιοστών είναι το Γιάννης Ζίγδης (βιογραφία, Νίτσα Λουλέ, εκδόσεις Ειρήνη 1988, β’ έκδοση)

2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες,
άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).

ΟΚ.

3. Βρες την πέμπτη περίοδο (= από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).

Λοιπόν:

«Όταν έφυγαν  όλοι οι αρχηγοί, ο Αβέρωφ με ορισμένους αξιωματικούς, έκανε διάβημα στον Γκιζίκη, επιμένοντας ότι έπρεπε να κληθεί ο Καραμανλής. Ο Γκιζίκης, παρά την κατηγορηματική αντίθεση, που εκδήλωσε κατά τη σύσκεψη, στην πρόταση Αβέρωφ για μετάκληση του Καραμανλή, “μετέβαλε” γνώμη και συμφώνησε να μετακληθεί ο Καραμανλής, αγνοώντας τον Κανελλόπουλο!

Η αλήθεια φαίνεται να είναι, ότι ο Καραμανλής ήρθε ύστερα από μήνυμα της CIA προς Ράλλη, Αβέρωφ και τον αδελφό του Αχιλλέα, οι οποίοι το παρουσίασαν στο  Γκιζίκη και τον έπεισαν να τον μετακαλέσει και να παραβιάσει το λόγο του προς τον Παναγιώτη  Κανελλόπουλο.»

(Πωπω… σε μεγάλες περιόδους έτυχα!)

5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Άι γουΐλ σκιπ δατ.

Γενικώς, απεχθάνομαι τη φάση του «να κάνουμε πλάκα». Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, πρόκειται περί ενός άλλοθι εκείνων που βαριούνται να θέσουν σε λειτουργία τα εγκεφαλικά τους κύτταρα. Πάρτε για παράδειγμα μια παρέα όπου τα μουσικά γούστα είναι ανάμεικτα. Οι «χαμηλών γούστων» βαριούνται να συγκεντρωθούν και να εκτιμήσουν τη μουσική των «υψηλών γούστων» μελών της παρέας και, τελικά, στην επιλογή της μουσικής, γίνεται ένας συμβιβασμός όπου οι πρώτοι είναι ευχαριστημένοι, οι δεύτεροι, ίσα που δεν το θεωρούν ηχορρύπανση: σε κάθε περίπτωση, ο συμβιβασμός γίνεται προς τα κάτω.

Εκεί μπαίνει, δήθεν αθώα, το άλλοθι του «έλα μωρέ, να σπάσουμε λίγη πλάκα». Αν η πρόθεση ήταν ειλικρινής, δε θα υπήρχε πρόβλημα. Αλλά μόνο ειλικρινής δεν είναι. Κάθε γούστο, ακολουθεί πορεία ελεύθερης πτώσης για να προσγειωθεί στα γελοιωδέστερα δείγματα που υπάρχουν. Από το Φλωρινιώτη, κάποτε, μέχρι τα σύγχρονα αστέρια της Πάνια.

Και καλά ο Φλωρινιώτης, μια χρονιά είχε ταράξει τα νερά. Σήμερα, τα προαναφερθέντα αστέρια, κυριάρχησαν στο top 10 της ελληνικής δισκογραφίας: 6 από τα 10 singles δικά τους. Κι ο Φλωρινιώτης επανεμφανίστηκε στην επικαιρότητα.

Εντάξει δηλαδή, το να δεις κάτι το «καλτ» επειδή προέκυψε ή επειδή έτυχε μία φορά στο τόσο, δεν είναι καθόλου κακό. Αλλά όταν κάποιος αποζητά το γελοίο, κανονικά θα πρέπει να το ψάξει λίγο καλύτερα, γιατί στην πραγματικότητα, κάπου ταυτίζεται.

Κάνοντας λοιπόν την αυτοκριτική μου (σύντροφοι) πιάνω αυτή τη λεξούλα παραπάνω: πρόθεση. Ο Κωνσταντίνος Χαϊτίδης, συνθέτης και στιχουργός του καλτ σουξέ που αναρτώ σήμερα, μπορεί να έφτιαξε κάτι το τελείως αποτυχημένο από πλευράς αισθητικής. Ωστόσο, η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει το δημιούργημά του, με κάνει να του αναγνωρίσω την ειλικρινή πρόθεση. Ο άνθρωπος δε θέλει μια «ξεπέτα» θέλει να κάνει τέχνη. Κι ας μην τα καταφέρνει. Οι λαρυγγισμοί της αρχής, οι δραματικές συγχορδίες πριν το ρεφρέν, μαρτυρούν την πατρική στοργή του Φρανκεστάιν στο τερατάκι του. Μπορεί να είναι ένας κακός καλλιτέχνης, αλλά τουλάχιστον παραμένει καλλιτέχνης. Κι αυτό είναι το σημείο στο οποίο ταυτίζομαι.

ΥΓ. Μου αρέσει που είχα πρόθεση να το ρίξω στην πλάκα σήμερα…