Μεσάνυχτα.

Ένα εγκαταλελειμένο ανάκτορο.

Δέντρα ολόγυρα. Φεγγαρόφως. Το κάστρο στέκει επιβλητικό και βλοσυρό. Ερειπωμένο. Κάποιες πέτρες έχουν φύγει από τη θέση τους.

Ξαφνικά, ανάμεσα στα δέντρα, αχνοφαίνεται μια μαυροντυμένη φιγούρα. Είναι μια γυναίκα. Περνά την αυλή του κάστρου και με αργά, χορευτικά βήματα μπαίνει μέσα. Ζούσε κάποτε εκεί. Σε κάθε της βήμα, ξυπνάνε οι αναμνήσεις. Αλλά προσπερνά γρήγορα όλα τα δωμάτια φτάνοντας στον προορισμό της: τη μεγάλη αίθουσα των χορών.

Χωρίς να το καταλαβαίνει, αρχίζει να χορεύει μόνη της. Ο χορός της μεταδίδεται στην αίθουσα. Χορεύει όλο και πιο ζωηρά και, ξαφνικά, φώτα ανάβουν, το κάστρο ξαναπαίρνει την παλιά του όψη. Η αίθουσα γεμίζει καλεσμένους, όλοι τους με τα πιο λαμπρά τους ρούχα. Οι πύλες ανοίγουν και το κάστρο ξαναζεί τις παλιές δόξες του, μια βραδιά όπου όλοι οι καλεσμένοι διασκέδαζαν χορεύοντας βαλς.

Η γυναίκα περιφέρεται χαρούμενη ανάμεσα στους καλεσμένους. Βλέπει τους μουσικούς που παίζουν, τους καλεσμένους που καταφθάνουν, τον υπασπιστή να τους αναγγέλει, τα εδέσματα που περιφέρονται στους δίσκους και τον κόσμο της γύρω, να χαίρεται, να γελά και να χορεύει βαλς.

Όλα λαμπρά, όλα χαρούμενα: οι γονείς της, οι παλιοί γνωστοί τους οποίους χαιρετά…

Ξαφνικά όμως…

Φτάνει εκείνος. Τον ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος. Χρόνια τώρα είχαν χωρίσει, τώρα μπορούν να ξαναζήσουν επιτέλους μερικές στιγμές. Προσπερνά τους καλεσμένους που είναι αφηρημένοι στη διασκέδασή τους, τον πλησιάζει με την παλιά κοριτσίστική της αφέλεια και περιμένει την πρόσκλησή του, να χορέψουν βαλς.

Η καρδιά της σκιρτά.

Χορεύουν.

Τα πάντα είναι ωραία. Κι όμως. Κάτι όμως αρχίζει να τη στοιχειώνει. Νοιώθει πως η ευτυχία της δε θα κρατήσει για πολύ ακόμα.

Χάνει τα βήματά της. Τα ξαναβρίσκει. Χορεύει μαζί του με ολοένα και μεγαλύτερο πείσμα. Προσπαθεί να αφεθεί στη μουσική. Κάτι την εμποδίζει. Ξαναχάνει τα βήματά της, τα ξαναβρίσκει. 

Ξαφνικά, νοιώθει να πνίγεται από την απέραντη ευθυμία των καλεσμένων.

Μη μπορώντας να πιαστεί από αλλού, συγκεντρώνεται στο χορό της με τον αγαπημένο της. Στροβιλίζονται. Το βλέμμα του ενός καρφωμένο στον άλλον. Στροβιλίζονται ολοένα και πιο γρήγορα.

Ώσπου…

Κάποια από το πλήθος της τον παίρνει. Ο αγαπημένος της χάνεται ανάμεσα στους εύθυμους καλεσμένους που έχουν αφιονιστεί από τον αδυσώπητο ρυθμό του βαλς. Χαμένη μέσα στο πλήθος ψάχνει να τον βρει. Τον βλέπει εδώ, τον βλέπει εκεί, πάει προς το μέρος του, αλλά τον ξαναχάνει.

Ανήμπορη για ο,τιδήποτε άλλο, παραδίδεται κι αυτή στο ρυθμό του πλήθους.

Οι κινήσεις της γίνονται σπασμωδικές. Η ευθυμία διαλύεται. Είναι ώρα να ξανακλείσουν οι πύλες.

Τα φώτα σβήνουν, ο χορός τελειώνει, οι καλεσμένοι εξαφανίζονται. Παίρνουν μαζί τους τον αγαπημένο της κι η γυναίκα μένει να χορεύει μόνη της.

Και καταρρέει.