Σήμερα ξύπνησα με πολύ ωραία διάθεση κι έχω σκοπό να σας τη μεταδώσω.

Αφού λοιπόν έχουμε και καλοκαιράκι, θα κάνουμε ένα ταξίδι στους τροπικούς. Θα πάμε στη Χαβάη. Και θα πάμε 28 χρόνια πίσω, στα 1978.

Εκείνη την εποχή, μεσουρανούν ακόμα οι θεωρίες για τους χαμένους πολιτισμούς. Κι αν εμείς έχουμε ακουστά για μια Ατλαντίδα, στον Ειρηνικό μιλούν για τη χαμένη ήπειρο της Λεμουρίας, μέρος της οποίας ήταν και η Χαβάη. Από τη μυθική ήπειρο, θα πάρει το όνομά του το συγκρότημα αλλά και οι κοπελιές που κάνουν τα φωνητικά, οι Ladies of Lemuria.

Με τέτοιο όνομα, μάλλον ήταν φυσικό επακόλουθο το ότι ο δίσκος έμεινε για χρόνια στην αφάνεια, για να ανακαλυφθεί χρόνια μετά από τους συλλέκτες βινυλίου. Κρίμα, πραγματικά, διότι, αν κρίνω από το συγκεκριμένο κομμάτι κι από τα αποσπάσματα στο allmusic, μιλάμε για έναν από τους καλύτερους «χαμένους» δίσκους του είδους.

Τεσπα, αρκετά είπα. Funky Σ/Κ σε όλους!

ΥΓ. Πόσες ώρες μελέτης χρειάζομαι για να παίζω τέτοιο μπάσο;