Τρία είναι τα πιο λυπηρά πράγματα στον κόσμο μας:

• Η κακή ανατροφή των νέων λόγω κακής εκπαίδευσης
• Η υποτίμηση της τέχνης λόγω του χυδαίου θαυμασμού
• Κι η σπατάλη του καλού τσαγιού, λόγω κακής προετοιμασίας.

Λι Τσι Λάι.

Το πρώτο τσάι του φθινοπώρου είναι γεγονός. Κι ένα ποτήρι τσάι, δεν είναι ρόφημα, είναι ιεροτελεστία. Μην το ετοιμάσεις μηχανικά. Σεβάσου τη μοναδικότητά του. Γιατί κάθε ποτήρι τσάι, είναι διαφορετικό, όσο και η στιγμή που συνοδεύει.

Πρώτα σκέψου τι τσάι θέλεις να πιεις. Υπάρχουν στιγμές συγκέντρωσης, που απαιτούν ένα βαρύ assam. Άλλες ανάτασης, που προτιμούν ένα Earl Grey. Ελαφρές στιγμές που χρειάζεται να τυλιχτούν σε ένα επιπλέον άρωμα: καραμέλλα ή βανίλια. Και πάει λέγοντας.

Βρες την κούπα με την οποία θα το συνοδεύσεις. Κάθε είδος τσαγιού έχει τη δική του προσωπικότητα, οπότε πρέπει να βρεις την κούπα που να του ταιριάζει. Ποτέ πλαστική. Αν είναι δυνατόν ξύλινη. Και, όταν το πιεις, μην πλύνεις την κούπα με σαπούνι. Η παλιά κούπα κάνει το καλό τσάι.

Φρόντισε το νερό. Πρέπει να είναι κρυστάλλινο κι η γεύση του τελείως διάφανη, για να επιτρέψει στις γεύσεις των φύλλων να απλωθούν ανεμπόδιστα μέσα του.

Όταν το νερό βράσει, βύθισε το φακελάκι ή τη θήκη του τσαγιού, αργά, με προσοχή και σεβασμό, σαν ένα μωρό που δε θες να ξυπνήσεις. Και ποτέ μα ποτέ μη διανοηθείς να το ταρακουνήσεις και να βιάσεις έτσι τις ουσίες του: άσ’τες να κυλίσουν μόνες τους. Όπως όλα τα καλά πράγματα άλλωστε, και το τσάι χρειάζεται το χρόνο του. Κι αυτός είναι μόλις δύο με πέντε λεπτά.

Βγάλε το τσάι. Πρόσθεσε τη ζάχαρη. Η επιλογή της σωστής ποσότητας είναι κρίσιμη. Δε θέλεις να πιεις ζαχαρόνερο, οπότε θες την ιδανική ισορροπία ανάμεσα στις δυο γεύσεις.

Και φυσικά γάλα. Εκτός αν έχουμε Earl Grey ή κάποιο άλλο τσάι που να μην το σηκώνει. Στις περισσότερες όμως περιπτώσεις, tea without milk is so uncivilized!

Και τώρα κάτσε δίπλα στην κούπα για λίγο και κοίτα το τσάι σου. Ασ’το να κρυώσει ελάχιστα.

Και κάνετε καλή παρέα!

Διαβάστε: The Book of Tea by Kakuzo Okakura

Πατ-κιουτ, αστραπή, τάκα-τάκα, πιτς φυτίλι, τσακ μπαμ, φουσέκι, σφαίρα, πύραυλος… Τα συνώνυμα του «γρηγορότατα» που μπορώ να φανταστώ. Ενδεικτικά της υπεραξίας της ταχύτητας, φαινομένου της καταναλωτικής μας κοινωνίας. Η ζωή είναι μικρή σου λένε - σωστά. Πρέπει να προλάβεις να ζήσεις όσο περισσότερα μπορείς.

Αλήθεια;

Το ρολόι, ίσως σε μια μελλοντική κοινωνία, να λάβει τη θέση του ανάμεσα στις συσκευές βασανισμού, ως μια από τις σαδιστικότερες εφευρέσεις του ανθρώπου. Μπορεί απλώς να στέκει ως διακοσμητικό, ανάμεσα στα αναμνηστικά των παλιών εποχών, όπως η ραπτομηχανή της γιαγιάς μας. Ή μπορεί να δούμε και ρολόγια που οι δείκτες τους θα τρέχουν ανομοιόμορφα, σηματοδοτώντας, αντί για ώρες, χρώματα, καταστάσεις, αφηρημένες έννοιες…

Θυμάμαι εκείνες τις διακοπές το 1995, που είχαμε φύγει χωρίς ρολόγια.

Αναπολώ και τις στιγμές που μου έμειναν. Μοιράζονται ένα κοινό: τη διαστολή, εώς και την ακινησία του χρόνου. Και κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις, στιγμές εκτός χρόνου.

Τελικά, χαιρόμαστε τη ζωή μας περισσότερο όταν κυλάει με αργούς ρυθμούς.

Ένα αγαπημένο κομμάτι από ένα λατρεμένο δίσκο.

No-man: Returning Jesus

Κι ένας σύνδεσμος.

Και δύο βίντεο.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Θα παραμείνω σε καλοκαιρινή διάθεση και σήμερα. Θα σας δώσω ένα μικρό αντίδοτο στο Bob Marley OD.

Όχι, δεν έχω κανένα πρόβλημα με το παληκάρι. Ίσα ίσα, κι εμένα μου άρεσαν πάρα πολύ τα τραγούδια του. Δηλαδή, μου άρεσαν τις πρώτες 20 φορές που τα άκουσα στην παραλία. Μετά, παρατήρησα πως όλοι παίζανε ξανά και ξανά τα ίδια τραγούδια κι αναρωτήθηκα αν έχει γράψει άραγε άλλα τραγούδια. Μετά τις 50 φορές ήδη το θέμα αυτό μου ήταν αδιάφορο κι έψαχνα την νομοθεσία που επιβάλλει την υποχρεωτική ακρόαση του ίδιου CD του Marley στις παραλίες το καλοκαίρι. Κάπου στις 150 φορές μου έσπασαν τα νεύρα.

Επόμενο ήταν πως άρχισα να έχω διαπληκτισμούς - φιλικούς πάντα - με νεαρότερα μέλη της παρέας (λιγότερες από 50 ακροάσεις δηλαδή). Κι επειδή η συζήτηση δεν έβγαζε πουθενά, κατέληξα στο παρακάτω κόλπο το οποίο και σας μεταδίδω.

Ψάχνοντας για την πρωτότυπη εκτέλεση του The tide is high, έπεσα πάνω στους Paragons και τον John Holt. Ο τελευταίος είναι ο δημιουργός του εν λόγω τραγουδιού, κι αν πιστέψω τα όσα διάβασα γι’ αυτόν, πρέπει να πρόκειται για το μεγαλύτερο τραγουδοποιό της Τζαμάικα, ακόμα μεγαλύτερο από το Bob Marley.

Η αλήθεια είναι πως η εκτέλεση από τους Paragons έχει ένα γλυκό, σχετικά αργό ρυθμό και τα φωνητικά του έχουν κάτι από το λίκνισμα της θάλασσας. Κλείνεις τα μάτια και δε σου είναι δύσκολο να φανταστείς μια εξιδανικευμένη σκηνή στην παραλία από ένα ψαροχώρι της Τζαμάικας. Αν δεν είχα πάθει αυτήν την ανήκεστο με τη reggae θα το έλεγα ανερυθρίαστα «καλό».

Αλλά τέλος πάντων, ακόμα κι έτσι, δεν έκατσα να ψάξω περισσότερο τη μουσική του John Holt. Αρκούμε σε αυτά που έχω διαβάσει, πως είναι ο μεγαλύτερος τραγουδοποιός της Jamaica.

Έτσι λοιπόν, αν ποτέ τύχετε σε καμμία διαμάχη περί Bob Marley, μπορείτε να τη γλυτώσετε πουλώντας και μούρη. Σε κάποια στιγμή διακόψτε τον αντίπαλο ομιλητή και πείτε:

-Τον John Holt παιδί μου, τον ξέρεις;
-Όχι, ποιος είναι αυτός;
-Ο μεγαλύτερος τραγουδοποιός της reggae. Αλλά αν δεν ξέρεις τον John Holt, τι να συζητώ τώρα μαζί σου…

(Το παραπάνω θα μπορούσε κάλλιστα να συμπεριλαμβάνεται σε μια εκτεταμένη έκδοση του εγκολπίου του καλού μπλοφαδόρου της μουσικής.)

ΥΓ. Την κάνω κι εγώ με τη σειρά μου για 4-5 μέρες. Να είστε όλοι καλά!