Μεγάλη Παρασκευή.

Από μικρός θεωρούσα αυτή τη μέρα ως μία από τις πιο ερωτικές του χρόνου. Κι όταν λέμε «μικρός», μιλάμε για μια εποχή που ήμουν πολύ θρήσκος, και μάλιστα ορθόδοξος θρήσκος. Ωστόσο η πομπή, τα εγκώμια και, κυρίως, τα ζευγαράκια που ακολουθούσαν την πομπή χέρι με χέρι, μου ξυπνούσαν κάτι, ήδη από την ταραγμένη εποχή της εφηβείας.

Μεγάλωσα, αλλαξοπίστησα, αλλά η πεποίθηση αυτή παραμένει. Κι όχι επειδή έμαθα αργότερα πως η πομπή του Επιταφείου κατάγεται από τα αρχαία Αδώνεια, μια γιορτή της Αφροδίτης. Αλλά επειδή το αρχέτυπο της Ανάστασης, τονίζει στον εσωτερικό μας κόσμο την αναγέννηση της Φύσης.

Άνοιξη.

Και, παρότι παραμένω αμετανόητος δωδεκαθεϊστής, σας πληροφορώ πως, αν παίζονταν έτσι τα εγκώμια, θα γουστάριζα άγρια να είμαι στους μουσικούς.

Καλή Ανάσταση της Φύσης.

Τον τελευταίο καιρό, μελετάω τις κάρτες ταρώ. Από τη μελέτη αυτή, ξεπήδησε η ιδέα ενός μπλογκο-πρότζεκτ: να αναρτήσω μια λίστα με ένα τραγούδι για κάθε μία από τις κάρτες της Μεγάλης Αρκάνα (οι ξεχωριστές κάρτες που είναι έξω από “χρώματα” στην ταρώ).

Η σειρά των μεγάλων Αρκάνα, ξεκινά με τον τρελό. Ο αρχετυπικός τρελός, που, όπως συμβαίνει στα παραμύθια, κατέχει μια σοφία την οποία όμως δε συνειδητοποιεί. Προσέξτε το μπαστούνι που κρατά: στην πραγματικότητα είναι ένα μαγικό ραβδί, όμως, στην άγνοιά του, το χρησιμοποιεί για να κουβαλά το σάκο του. Συναισθηματικός, γι’ αυτό και κρατά το τριαντάφυλλο. Δεν ελπίζει τίποτα, δε φοβάται τίποτα, γι’ αυτό μπορεί και κάνει ό,τι θέλει. Κινδυνεύει έτσι να πέσει στο γκρεμό, την τελευταία στιγμή όμως τον προειδοποιεί το σκυλάκι.

Σκεφτόμουν πιο κομμάτι να διαλέξω για αυτήν την κάρτα. Και το κομμάτι που έπιανε ακριβώς την ψυχοσύνθεση του Τρελού, είναι ένα που έχω βάλει παλιότερα, το Estuans Interius από το Carmina Burana. Όμως, δεν μπορούσα να “παίξω” το ίδιο τραγούδι. Μια άλλη καλή επιλογή ίσως να ήταν το Shine on you crazy diamond. Το τραγούδι αυτό όμως παρουσιάζει την περίπτωση του τρελού εκείνου που τελικά έπεσε στο γκρεμό. Προτίμησα τελικά να βάλω το πιο τρελό τραγούδι που μπορούσα να βρω.

Έτσι, το άφραγκο αγόρι του τραγουδιού βρίσκεται κι αυτό, στη μέση του τραγουδιού, να έχει λεφτά στις τσέπες του, αλλά τα αφήνει ώστε να παραμείνει ένα αγόρι “έναστρο”, δηλώνοντας πολύ πετυχημένα πως, με τη συνειδητοποίηση των δυνατοτήτων μας, έρχεται και η ευθύνη της χρήσης τους. Συναισθηματικό, μια και μας μιλάει για την κοπέλα του. Και, το άφραγκο αγόρι, δεν κατρακυλάει στο γκρεμό, αλλά σαν “φασολάκι τρελό”.

Καλή ακρόαση!

Ο κρύος καιρός, με εμπνέει για ένα χριστουγεννιάτικο ταξίδι στην παγωμένη στέπα. Εκεί όπου κυλάει ο Βόλγας, το ποτάμι-μητέρα όπως το λένε οι άνθρωποι της στέππας. Απ’ τα βάθη του ορίζοντα, έρχεται η τρόικα του ταχυδρομείου. Κι ο ταχυδρόμος τραγουδά ένα λυπημένο τραγούδι.

«Τι έχεις ταχυδρόμε στο νου σου; Τι σε στεναχωρεί;» τον ρωτά από ανθρώπινο ενδιαφέρον κάποιος.

Κι ο ταχυδρόμος διηγείται τον έρωτά του για μια Τάταρη. Επειδή όμως είναι χριστιανός, οι δικοί της δεν τον θέλουν κι ο προεστός στο χωριό της γυναίκας τον αποπαίρνει. Πλησιάζει το Yule* κι έτσι θα την παντρέψουν με ένα μισητό πλούσιο.

«Τ’ αδέρφια μου τ’ άλογα, θα θρηνήσουν μαζί μου. Ποτέ δε θα ξανατρέξουν το χειμώνα στον παγωμένο Βόλγα!» ορκίζεται ο ταχυδρόμος.

Κι η τρόικα χάνεται στον ορίζοντα, όπως ακριβώς ήρθε.

*Το Yule είναι η αντίστοιχη με τα Χριστούγεννα γιορτή στις προχριστιανικές θρησκείες.