Ένα θηλυκό αρχέτυπο το οποίο το έχει πιάσει πολύ καλά ο Φοίβος Δεληβοριάς στο τραγούδι του «Η γυναίκα του Πατώκου». Ο οποίος σίγουρα ψυλλιάζεται πως δε λέει τίποτα το εξωπραγματικό. Η γυναίκα του Πατώκου δεν είναι «θεωρία μέσα σε άρρωστα μυαλά», αλλά μια θηλυκή εικόνα που επιμένει για χιλιετηρίδες.

Είναι η γυναίκα που ξέρει να φροντίζει. Γιατί όταν λέει «και ρίχνει και σε μας καμμιά ματιά», εμένα ο νους μου δεν πάει στο πονηρό, αλλά στη φροντίδα. Δεν είναι απλώς γόνιμη, αλλά εγκυμονεί τα ομορφότερα παιδιά. Η γονιμότητα δεν εκφράζεται μόνο υλικά, αλλά και ψυχικά (“βγάζει αστράκια απ’ τη σκληρή τη μοναξιά”). Συναισθηματική, χωρίς να παρασύρεται (“του κρατάει το χέρι στην καρδιά”).

Πρέπει όμως να σημειώσουμε πως δεν είναι καθόλου η υποτακτική γυναικούλα. Κάθε άλλο: «όταν μαζί του διαφωνεί, κάνει καλά»!

Είναι αξιοσημείωτο τέλος πως ο Φοίβος, χωρίς να το καλοκαταλαβαίνει, στο ρεφρέν, αντιπαραβάλει το αιώνιο αυτό θηλυκό πρότυπο με όλα τα εφήμερα πρότυπα που μας κατακλύζουν.

Η σημερινή κάρτα, από την αρχαιότερη τράπουλα ταρώ που μας σώζεται και που φέρει το όνομα Sforza – Visconti, από το όνομα της οικογένειας των Ιταλών αριστοκρατών για την οποία φτιάχτηκε.

Είμαστε όμως πολύ μακριά ακόμα: η Αρχιέρεια, ως θηλυκό αρχέτυπο, γνωρίζει καλά να επικοινωνεί με το υποσυνείδητό της. Ακόμα κι αν δεν το ξέρει.

Σαν τη γυναίκα που περιγράφει το τραγούδι του Al Stewart, Year of the cat. Συναντιέται μαζί της σε μια χώρα όπου ο χρόνος γυρίζει πίσω: το ασυνείδητο δε γνωρίζει από χρόνο. Δένεται ερωτικά μαζί του (στα ριξίματα που έχω κάνει, πολλές φορές η Αρχιέρεια δείχνει μια γυναίκα με την οποία υπάρχει / θα υπάρξει ερωτική σχέση). Δεν δίνει καθόλου χρόνο για ερωτήσεις, αφού δεν έχουν καμμία σημασία. Ο αφηγητής χάνει την αίσθηση του προσανατολισμού. Την αρχιέρεια την κινεί μια άλλη, εσωτερική πυξίδα και τον περνά μέσα από μια κρυφή πύλη σε έναν απροσδόκητο κόσμο.

Η μέρα φεύγει κι ο αφηγητής έχει αποκοπεί από τον κόσμο που ήξερε. Έχει λάβει το μήνυμα, κατάφερε ν’ ακούσει κι αυτός τον βαθύτερο εαυτό του. Και, παρ’ όλο που ξέρει πως κάποτε θα φύγει (κάθε κάρτα της Αρκάνα είναι ένα στάδιο που πρέπει να το υπερβεί κανείς) αποφασίζει να μείνει.

Η σημερινή κάρτα είναι από την Mythic Tarot και απεικονίζει την Περσεφόνη.

Με το Μάγο, έχουμε την πρώτη εκδήλωση: ο τρελός της προηγούμενης κάρτας, κατάλαβε πως κρατά ένα μαγικό ραβδί, είδε τι έχει μέσα ο σάκος του κι αποφασίζει να τα χρησιμοποιήσει. Ο Μάγος, δηλώνει πράξη.

Το τραγούδι της κάρτας αυτής είναι, χωρίς δεύτερη σκέψη, το Wizard των Black Sabbath. Never talking: ο Μάγος δε μιλάει. Η ομιλία, από την οπτική του γωνία είναι απλώς θεωρητική συζήτηση. Ο Μάγος όμως ενδιαφέρεται να κάνει πράγματα: Just keeps walking / spreading his magic.

Το μαγικό ραβδί στο αριστερό του χέρι θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε με κεραία η οποία λαμβάνει σήματα. Από το συλλογικό ασυνείδητο, από το υπερπέραν. Όμως η πραγματική δύναμη του μάγου είναι στο δεξί χέρι που δείχνει το έδαφος. Εκεί πραγματοποιούνται όσα λαμβάνει το αριστερό: All the people give a happy sigh / He has passed by, giving his sign / Left all the people feeling so fine : Ο αμίλητος wizard γνωρίζει τις συλλογικές επιθυμίες. Κι απλώς τις υλοποιεί.

(Η σημερινή κάρτα, από την επανέκδοση μιας ελβετικής τράπουλας του 1831.)