Sono lontano e mi torni in mente
t’immagino parlare con la gente…

Il mio pensiero vola verso te
per raggiungere le immagini
scolpite ormai nella coscienza
come indelebili emozioni
che non posso più scordare
e il pensiero andrà a cercare
tutte le volte che ti sentirò distante
tutte le volte che ti vorrei parlare
per dirti ancora
che sei solo tu la cosa
che per me è importante…

Mi piace raccontarti semprequel
lo che mi succede,le m
ie parole diventano nelle tue mani
forme nuove colorate,
note profonde mai ascoltate
di una musica sempre più dolce
o il suono di una sirena
perduta e lontana.

Mi sembrerà di viaggiare io e te
con la stessa valigia in due
dividendo tutto sempre.
Normalmente….

Είμαι μακριά και το μυαλό μου γυρίζει
σε φαντάζομαι να μιλάς με τον κόσμο…

Η σκέψη μου πετά προς τα σένα
και ξεθάβει τις εικόνες
πού’χουν χαραχτεί στη συνείδηση
τα ανεξίτηλα αισθήματα
που δεν μπορώ να ξεχάσω
κι η σκέψη ψάχνει να βρει
κάθε φορά που σ’ ένοιωθα απόμακρη
κάθε φορά που ήθελα να σου μιλήσω
να σου πω ξανά
πως είσαι εσύ το μόνο
που για μένα έχει σημασία…

Μου αρέσει πάντα να σου λέω
αυτό που μου συμβαίνει
τα λόγια μου, στα χέρια σου
γίνονται πολύχρωμα σχέδια
και νότες βαθιές που δεν έχουν ξανακουστεί
μιας μουσικής όλο και πιο γλυκειάς
ή του τραγουδιού μιας σειρήνας
μακρινής και χαμένης

Μου φαίνεται να να ταξιδεύουμε εγώ κι εσύ
με την ίδια βαλίτσα
μοιρασμένη για πάντα στα δύο.
Κανονικά…