Ο Riccardo Cocciante έγινε γνωστός στη χώρα μας εκεί τα χρόνια του 90 με το Se stiamo insieme. Ωραίο τραγούδι, σίγουρα, αλλά όχι αρκετό για να μου κινήσει το ενδιαφέρον για την ιστορία του τραγουδοποιού.
Δεν ήξερα τότε για την ύπαρξη της Μαργαρίτας.
Τη γνωριμία μου μαζί της, την οφείλω στον ιταλοσπουδαγμένο αδερφό μου, ο οποίος μου πρότεινε να το κατεβάσω.
Ο έρωτας με αυτό το τραγούδι άρχισε σιγά σιγά. Την πρώτη ακρόαση τη βρήκα απλώς ενδιαφέρουσα (τρομάρα μου), αλλά υπογείως, είχε αρχίσει να δρα το ξόρκι. Αυτό το τραγούδι είχε κάτι.
Άρχισα να προσέχω τους στίχους.
«Io non posso stare fermo
con le mani nelle mani…»
Και, πια, ούτε εγώ δεν μπορούσα να μείνω με τα χέρια σταυρωμένα. Κι ακόμα κι αν ακολουθώ τον Riccardo που ξυπνά όλους τους εραστές και τους ζητά να φιληθούν ακόμα πιο παθιασμένα, που φτάνει ως τον ουρανό για να της διαλέξει ένα αστέρι, η σκέψη και των δυο μας δεν έχει ξεφύγει στιγμή στην Margherita, η οποία είναι εκεί, ξαπλωμένη.
Πού είναι ξαπλωμένη; Τι έχει συμβεί;
Έχω ψάξει στο internet, να μάθω περισσότερα για την ταυτότητα της αινιγματικής πρωταγωνίστριας του τραγουδιού. Τίποτα. Το κομμάτι είναι μέρος του concept album “Concerto per Margherita”. Ακολούθησε ακόμα μια αναζήτηση του album η οποία επίσης δεν απέδωσε καρπούς. Έτσι, μένω με τη μοναδική πληροφορία που μας αποκαλύπτεται στο τέλος του τραγουδιού: «Margherita, adesso, è mia».
Όσοι δεν παρασυρθούν από την ομορφιά της μελωδίας, θα παρατηρήσουν πως ο Cocciante τραγουδά το κομμάτι θεατρικά κατά τη γαλλική σχολή. Άλλωστε, είναι μισός Γάλλος. Αν προσθέσουμε και το γεγονός πως γεννήθηκε στη Σαϊγκόν, δεν είναι παράξενο που το άλμπουμ κυκλοφόρησε στα ιταλικά, τα γαλλικά και τα ισπανικά.
Εννοείται πως κατέβασα και τις άλλες δύο εκδοχές του τραγουδιού. Όχι, δε διαφωτίζουν περισσότερο το μυστήριο. Πιο «γυμνή» η γαλλική εκδοχή, αφού δεν έτυχε της ενορχήστρωσης του Βαγγέλη Παπαθανασίου όπως οι άλλες δύο - τα προσεκτικά αυτιά θα ξεχωρίσουν τους Vangelisμούς της ιταλικής εκδοχής. Όσο για την ισπανική εκδοχή, όσο κι αν μου αρέσει η γλώσσα, δυστυχώς δεν καταφέρνει να αποτυπώσει τα ίδια συναισθήματα.
Θα πρέπει σίγουρα να ακούσετε και τη ζωντανή εκτέλεση: στην αρχή δε σου γεμίζει το αυτί. Μάλλον κατώτερη της ηχογράφησης. Και τελειώνει το τραγούδι. Αλλά, ξαφνικά, ο Riccardo αρχίζει να τραγουδά το κομμάτι από την αρχή, a capella. Και το κοινό από κάτω, απαντά. Και τότε αρχίζει η μαγεία.
«Margherita, adesso, è mia…»
