Τον τελευταίο καιρό, μελετάω τις κάρτες ταρώ. Από τη μελέτη αυτή, ξεπήδησε η ιδέα ενός μπλογκο-πρότζεκτ: να αναρτήσω μια λίστα με ένα τραγούδι για κάθε μία από τις κάρτες της Μεγάλης Αρκάνα (οι ξεχωριστές κάρτες που είναι έξω από “χρώματα” στην ταρώ).

Η σειρά των μεγάλων Αρκάνα, ξεκινά με τον τρελό. Ο αρχετυπικός τρελός, που, όπως συμβαίνει στα παραμύθια, κατέχει μια σοφία την οποία όμως δε συνειδητοποιεί. Προσέξτε το μπαστούνι που κρατά: στην πραγματικότητα είναι ένα μαγικό ραβδί, όμως, στην άγνοιά του, το χρησιμοποιεί για να κουβαλά το σάκο του. Συναισθηματικός, γι’ αυτό και κρατά το τριαντάφυλλο. Δεν ελπίζει τίποτα, δε φοβάται τίποτα, γι’ αυτό μπορεί και κάνει ό,τι θέλει. Κινδυνεύει έτσι να πέσει στο γκρεμό, την τελευταία στιγμή όμως τον προειδοποιεί το σκυλάκι.

Σκεφτόμουν πιο κομμάτι να διαλέξω για αυτήν την κάρτα. Και το κομμάτι που έπιανε ακριβώς την ψυχοσύνθεση του Τρελού, είναι ένα που έχω βάλει παλιότερα, το Estuans Interius από το Carmina Burana. Όμως, δεν μπορούσα να “παίξω” το ίδιο τραγούδι. Μια άλλη καλή επιλογή ίσως να ήταν το Shine on you crazy diamond. Το τραγούδι αυτό όμως παρουσιάζει την περίπτωση του τρελού εκείνου που τελικά έπεσε στο γκρεμό. Προτίμησα τελικά να βάλω το πιο τρελό τραγούδι που μπορούσα να βρω.

Έτσι, το άφραγκο αγόρι του τραγουδιού βρίσκεται κι αυτό, στη μέση του τραγουδιού, να έχει λεφτά στις τσέπες του, αλλά τα αφήνει ώστε να παραμείνει ένα αγόρι “έναστρο”, δηλώνοντας πολύ πετυχημένα πως, με τη συνειδητοποίηση των δυνατοτήτων μας, έρχεται και η ευθύνη της χρήσης τους. Συναισθηματικό, μια και μας μιλάει για την κοπέλα του. Και, το άφραγκο αγόρι, δεν κατρακυλάει στο γκρεμό, αλλά σαν “φασολάκι τρελό”.

Καλή ακρόαση!

Οι τέσσερις εποχές μιας σχέσης σε ένα τραγούδι:

Ο σπινθήρας.
Η έξαρση.
Η πτώση.

Κι η πιο σπάνια από όλες: η αναγέννηση.

Αφιερωμένο σε όλους όσους χρειάζονται να πιστέψουν στην τέταρτη εποχή των σχέσεων.

Το βρίσκω κάπως δύσκολο αυτό το θέμα.

Ξέρω καλά πως υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που δε γουστάρουν, είτε τον Tom Waits, είτε το Φοίβο Δεληβοριά. Και είναι σχεδόν αδύνατο να πετύχεις κάποιον που να του αρέσουν και οι δύο. Συνεπώς, θα υπάρχουν κι αρκετοί που θα θεωρούν βλάσφημη τη διασκευή του Φοίβου (με τον τίτλο «Χάλια») στο τραγούδι του Tom «Invitation to the blues».

Ο ένας, ενσαρκώνει το ράκος που περιφέρεται σε καταγώγια, αχρηστεύοντας μεθοδικά το συκώτι του και τους πνεύμονές του από το ποτό και το τσιγάρο. Ο άλλος είναι η αντίθετη εικόνα: ένα «καλό παιδί», από μια τυπική μικροαστική οικογένεια, πάντα με καλοσιδερωμένο πουκάμισο (εξαιτίας της μαμάς, μπορούμε να υποθέσουμε). Όταν οι δυο χαρακτήρες αυτοί συναντώνται στο ίδιο τραγούδι, είναι φυσικό κανείς να εκπλήσσεται.

Τα δυο τραγούδια έχουν διαφορές. Ο Tom Waits, βρίσκεται μόνος, σε ένα φαγάδικο δίπλα σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό, προφανώς πολλά μίλια μακριά από το σπίτι του. Ο Φοίβος, είναι υποθέτουμε με παρέα, σε κάποιο ποτάδικο, χωρίς να έχει απομακρυνθεί. Ο πρώτος δε βρίσκει τίποτα στο σπίτι του («ain’t nothing back in Jersey»). Ο δεύτερος έχει πράγματα στο σπίτι του, τα οποία όμως απλώς τον κάνουν να νοιώθει άσχημα («και βιβλία (!) και καπνούς κι όλα όσα θες να γίνεις πάλι χάλια»).

Όμως κάπου εδώ τελειώνουν οι διαφορές.