Παρά τον εθελοντικό μου εγκλεισμό σε ωδεία (που ούτε γυάλινα ήταν, ούτε οξυζενέ) δυστυχώς δεν κατάφερα να ξεπεράσω την παιδική προσέγγιση της μουσικής.
Η χτεσινή μέρα σημαδεύτηκε από τον εγκλωβισμό μου σε ένα απωθητικό σι μπεμόλ. Αποδεσμεύτηκα, βάζοντας πλώρη αργά για το Ε της Λύρας. Μόλις έφτασα παρακολούθησα τους πλανήτες να μαζεύονται γύρω από το άστρο, αρνούμενοι να εκτελέσουν τον περιστροφικό χορό.
Συναντήθηκα με άλλους αιθεροναύτες. Μαζί τους, κάναμε ένα ταξίδι στο Παρίσιο Νεφέλωμα. Την ίδια στιγμή, ο δείκτης κοσμικής παραξενότητας ανέβηκε ξαφνικά στο 4 κι αφού αποχαιρετιστήκαμε, έκανα τη βουτιά μου στις γαλαζοπράσινες αύρες του νεφελώματος.
Είναι ωραία εδώ. Νομίζω πως θα κάτσω λίγο.
Ma jeunesse fout l’camp Tout au long d’un poème Et d’une rime à l’autre Elle va bras ballants Ma jeunesse fout l’camp A la morte fontaine Et les coupeurs d’osier Moissonnent mes vingt ans
Nous n’irons plus au bois La chanson du poète Le refrain de deux sous Les vers de mirliton Qu’on chantait en rêvant Aux garçons de la fête J’en oublie jusqu’au nom J’en oublie jusqu’au nom
Nous n’irons plus au bois Chercher la violette La pluie tombe aujourd’hui Qui efface nos pas Les enfants ont pourtant Des chansons plein la tête Mais je ne les sais pas Mais je ne les sais pas
Ma jeunesse fout l’camp Sur un air de guitare Elle sort de moi même En silence à pas lents Ma jeunesse fout l’camp Elle a rompu l’amarre Elle a dans ses cheveux Les fleurs de mes vingt ans
Nous n’irons plus au bois Voici venir l’automne J’attendrai le printemps En effeuillant l’ennui Il ne reviendra plus Et si mon cœur frissonne C’est que descend la nuit C’est que descend la nuit
Nous n’irons plus au bois Nous n’irons plus ensemble Ma jeunesse fout l’camp Au rythme de tes pas Si tu savais pourtant Comme elle te ressemble Mais tu ne le sais pas Mais tu ne le sais pas
Η νιότη μου με παρατάει όπως κυλά ένα ποίημα απ΄τη μια ρίμα στην άλλη προχωράει με χέρια κρεμάμενα Η νιότη μου με παρατάει πάει στην πηγή που στέρεψε και σαν τα κλαδιά της λυγαριάς θερίζουν τα είκοσί μου χρόνια
Δε θα ξαναπάμε πια στην εξοχή με τα τραγούδια των ποιητών με τα ρεφραίν της δεκάρας και τα πρόχειρα στιχάκια που κάνοντας όνειρα τραγουδούσαμε στο παιδί που γιόρταζε και ξεχνώ τ’ όνομά του και ξεχνώ τ’ όνομά του
Δε θα ξαναπάμε πια στην εξοχή να βρούμε βιολέτες. Να! Τώρα πέφτει η βροχή που σβήνει τα βήματά μας Κι όμως, τα παιδιά έχουν τα κεφαλάκια τους γεμάτα από τραγούδια αλλά δεν τα ξέρω αλλά δεν τα ξέρω
Η νιότη μου με παρατάει με μια μελωδία στην κιθάρα φεύγει από μέσα μου βουβή, με βήμα αργό Η νιότη μου με παρατάει έσπασε τους κάβους κι έχει στα μαλλιά της τ’ άνθη των είκοσί μου χρόνων
Δε θα ξαναπάμε πια στην εξοχή Να! Έρχεται το φθινόπωρο. Θα προσμένω την άνοιξη μαδώντας την ανία όμως δε θα ξανάρθει κι αν έχω ρίγη στην καρδιά είναι που πέφτει η νύχτα είναι που πέφτει η νύχτα
Δε θα ξαναπάμε πια στην εξοχή Δε θα ξαναπάμε πια μαζί Η νιότη μου με παρατά στο ρυθμό των βημάτων σου Αν ήξερες όμως πόσο πολύ σου μοιάζει αλλά δεν το ξέρεις αλλά δεν το ξέρεις
Η στερεότυπη μομφή για το γαλλικό τραγούδι είναι πως δεν ασχολείται παρά μόνο με ένα θέμα: l’ amour. Το σημερινό μας τραγουδάκι θα επιβεβαιώσει αυτό το στερεότυπο. Η Françoise Hardy…
… μισό λεπτό, η σημερινή τραγουδίστρια δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή στην Ελλάδα, καλύτερα λοιπόν να σας τη συστήσω. Από δω, η Françoise Hardy:
Η οποία κάνει το ντεμπούτο της το 1962, σε ηλικία 18 ετών (περίπου τότε και η φωτογραφία). Το Tous les garçons et les filles είναι μόλις το δεύτερο single που κυκλοφορεί – με δικούς τις στίχους και μουσική, να το πούμε αυτό!
Το περιεχόμενο του τραγουδιού, όπως λέγαμε, ο έρωτας. Η Françoise παρατηρεί τα συνομήλικά της αγόρια και κορίτσια που περπατάνε μαζί στο δρόμο και μελαγχολεί που δεν έχει βρει κι εκείνη ένα ταίρι. Κι ονειρεύεται τη στιγμή που θα γνωρίσει τον αληθινό έρωτα, περιγράφοντάς τον με όλη την αθωότητα μιας πρώιμης εφηβείας.
Δεν ξέρω, το τραγούδι μπορεί να σας φανεί λίγο μελό, λίγο γλυκανάλατο, λίγο «πεπαλαιωμένο». Μπορεί να έχετε δίκιο. Αλλά, προσωπικά, μια ενορχήστρωση που αποπνέει την ατμόσφαιρα των sixties, και μια νεαρή παριζιάνα να τραγουδά με τη μελωδική της φωνή (και την άψογη προφορά της) το παράπονό της που δεν έχει γνωρίσει ακόμα τον αληθινό έρωτα, αγγίζει μια ξεχασμένη μου χορδή και με στέλνει πίσω, την εποχή που ακόμα ονειρευόμουν τον αληθινό έρωτα…
Alter Ego
