Μεγάλη Παρασκευή.

Από μικρός θεωρούσα αυτή τη μέρα ως μία από τις πιο ερωτικές του χρόνου. Κι όταν λέμε «μικρός», μιλάμε για μια εποχή που ήμουν πολύ θρήσκος, και μάλιστα ορθόδοξος θρήσκος. Ωστόσο η πομπή, τα εγκώμια και, κυρίως, τα ζευγαράκια που ακολουθούσαν την πομπή χέρι με χέρι, μου ξυπνούσαν κάτι, ήδη από την ταραγμένη εποχή της εφηβείας.

Μεγάλωσα, αλλαξοπίστησα, αλλά η πεποίθηση αυτή παραμένει. Κι όχι επειδή έμαθα αργότερα πως η πομπή του Επιταφείου κατάγεται από τα αρχαία Αδώνεια, μια γιορτή της Αφροδίτης. Αλλά επειδή το αρχέτυπο της Ανάστασης, τονίζει στον εσωτερικό μας κόσμο την αναγέννηση της Φύσης.

Άνοιξη.

Και, παρότι παραμένω αμετανόητος δωδεκαθεϊστής, σας πληροφορώ πως, αν παίζονταν έτσι τα εγκώμια, θα γουστάριζα άγρια να είμαι στους μουσικούς.

Καλή Ανάσταση της Φύσης.