Η κάρτα του Τρελλού έχει πάνω της το νούμερο 0. Ο τρελός δεν έχει διάθεση ούτε πρόθεση. Το ταξίδι που περιγράφει η Μεγάλη Αρκάνα, αρχίζει πραγματικά με τον Μάγο, την κάρτα υπ’ αριθμόν 1.

Με το Μάγο, έχουμε την πρώτη εκδήλωση: ο τρελός της προηγούμενης κάρτας, κατάλαβε πως κρατά ένα μαγικό ραβδί, είδε τι έχει μέσα ο σάκος του κι αποφασίζει να τα χρησιμοποιήσει. Ο Μάγος, δηλώνει πράξη.

Το τραγούδι της κάρτας αυτής είναι, χωρίς δεύτερη σκέψη, το Wizard των Black Sabbath. Never talking: ο Μάγος δε μιλάει. Η ομιλία, από την οπτική του γωνία είναι απλώς θεωρητική συζήτηση. Ο Μάγος όμως ενδιαφέρεται να κάνει πράγματα: Just keeps walking / spreading his magic.

Το μαγικό ραβδί στο αριστερό του χέρι θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε με κεραία η οποία λαμβάνει σήματα. Από το συλλογικό ασυνείδητο, από το υπερπέραν. Όμως η πραγματική δύναμη του μάγου είναι στο δεξί χέρι που δείχνει το έδαφος. Εκεί πραγματοποιούνται όσα λαμβάνει το αριστερό: All the people give a happy sigh / He has passed by, giving his sign / Left all the people feeling so fine : Ο αμίλητος wizard γνωρίζει τις συλλογικές επιθυμίες. Κι απλώς τις υλοποιεί.

(Η σημερινή κάρτα, από την επανέκδοση μιας ελβετικής τράπουλας του 1831.)

Τον τελευταίο καιρό, μελετάω τις κάρτες ταρώ. Από τη μελέτη αυτή, ξεπήδησε η ιδέα ενός μπλογκο-πρότζεκτ: να αναρτήσω μια λίστα με ένα τραγούδι για κάθε μία από τις κάρτες της Μεγάλης Αρκάνα (οι ξεχωριστές κάρτες που είναι έξω από “χρώματα” στην ταρώ).

Η σειρά των μεγάλων Αρκάνα, ξεκινά με τον τρελό. Ο αρχετυπικός τρελός, που, όπως συμβαίνει στα παραμύθια, κατέχει μια σοφία την οποία όμως δε συνειδητοποιεί. Προσέξτε το μπαστούνι που κρατά: στην πραγματικότητα είναι ένα μαγικό ραβδί, όμως, στην άγνοιά του, το χρησιμοποιεί για να κουβαλά το σάκο του. Συναισθηματικός, γι’ αυτό και κρατά το τριαντάφυλλο. Δεν ελπίζει τίποτα, δε φοβάται τίποτα, γι’ αυτό μπορεί και κάνει ό,τι θέλει. Κινδυνεύει έτσι να πέσει στο γκρεμό, την τελευταία στιγμή όμως τον προειδοποιεί το σκυλάκι.

Σκεφτόμουν πιο κομμάτι να διαλέξω για αυτήν την κάρτα. Και το κομμάτι που έπιανε ακριβώς την ψυχοσύνθεση του Τρελού, είναι ένα που έχω βάλει παλιότερα, το Estuans Interius από το Carmina Burana. Όμως, δεν μπορούσα να “παίξω” το ίδιο τραγούδι. Μια άλλη καλή επιλογή ίσως να ήταν το Shine on you crazy diamond. Το τραγούδι αυτό όμως παρουσιάζει την περίπτωση του τρελού εκείνου που τελικά έπεσε στο γκρεμό. Προτίμησα τελικά να βάλω το πιο τρελό τραγούδι που μπορούσα να βρω.

Έτσι, το άφραγκο αγόρι του τραγουδιού βρίσκεται κι αυτό, στη μέση του τραγουδιού, να έχει λεφτά στις τσέπες του, αλλά τα αφήνει ώστε να παραμείνει ένα αγόρι “έναστρο”, δηλώνοντας πολύ πετυχημένα πως, με τη συνειδητοποίηση των δυνατοτήτων μας, έρχεται και η ευθύνη της χρήσης τους. Συναισθηματικό, μια και μας μιλάει για την κοπέλα του. Και, το άφραγκο αγόρι, δεν κατρακυλάει στο γκρεμό, αλλά σαν “φασολάκι τρελό”.

Καλή ακρόαση!