Παρά τον εθελοντικό μου εγκλεισμό σε ωδεία (που ούτε γυάλινα ήταν, ούτε οξυζενέ) δυστυχώς δεν κατάφερα να ξεπεράσω την παιδική προσέγγιση της μουσικής.
Stories-Darling Posted on October 29th, 2007 at 1:46 am by Jean-Lyc
Το σημερινό τραγούδι, είναι αμερικάνικο, κατά παραγγελία.
Ένα τραγούδι που αχνοθυμόμουν, εκεί, στις πρώτες μου μουσικές αναμνήσεις, από τη δεκαετία του εβδομήντα. Επόμενο ήταν να νοιώσω κάτι παραπάνω, όταν το ξανάκουσα πρόσφατα να παίζεται από τους ραδιοσταθμούς.
Αλλά δεν ήταν μόνο η ανάμνηση που με έκανε να ξανααγαπήσω αυτό το τραγούδι, ούτε η «εβδομηνταρία» ενορχήστρωση με τα έγχορδα στο ρεφρέν.
Είναι γιατί αυτό το τραγούδι δεν περιγράφει απλώς μια σωματική επιθυμία της στιγμής: περιγράφει τη στιγμή όπου όχι μόνο το σώμα, αλλά και η ψυχή, ακόμα κι ο νους έχουν εστιαστεί στο λατρεμένο πρόσωπο. Πόθος, όχι σωματικός, αλλά με όλο το είναι. Και, με το που γιγαντωθεί μέσα σου, ακριβώς αυτή τη στιγμή σπάει και σε κάνει να λιώνεις.
Ακριβώς όπως οι κιθάρες γίνονται έγχορδα στο ρεφρέν.
Le incomprensioni sono così strane
sarebbe meglio evitarle sempre
per non rischiare di aver ragione
ché la ragione non sempre serve.
Domani invece devo ripartire
mi aspetta un altro viaggio,
e sembrerà come senza fine
ma guarderò il paesaggio…
Sono lontano e mi torni in mente
t’immagino parlare con la gente…
Il mio pensiero vola verso te
per raggiungere le immagini
scolpite ormai nella coscienza
come indelebili emozioni
che non posso più scordare
e il pensiero andrà a cercare
tutte le volte che ti sentirò distante
tutte le volte che ti vorrei parlare
per dirti ancora
che sei solo tu la cosa
che per me è importante…
Mi piace raccontarti semprequel
lo che mi succede,le m
ie parole diventano nelle tue mani
forme nuove colorate,
note profonde mai ascoltate
di una musica sempre più dolce
o il suono di una sirena
perduta e lontana.
Mi sembrerà di viaggiare io e te
con la stessa valigia in due
dividendo tutto sempre.
Normalmente….
Περίεργες οι παρεξηγήσεις
καλύτερα να τις αποφεύγεις πάντα
για να μη ρισκάρεις να έχεις δίκιο
γιατί το δίκιο δε χρησιμεύει πάντα.
Αύριο όμως πρέπει να ξαναφύγω
με περιμένει άλλο ένα ταξίδι
και θα μοιάζει ατέλειωτο
αλλά θα κοιτώ το τοπίο
Είμαι μακριά και το μυαλό μου γυρίζει
σε φαντάζομαι να μιλάς με τον κόσμο…
Η σκέψη μου πετά προς τα σένα
και ξεθάβει τις εικόνες
πού’χουν χαραχτεί στη συνείδηση
τα ανεξίτηλα αισθήματα
που δεν μπορώ να ξεχάσω
κι η σκέψη ψάχνει να βρει
κάθε φορά που σ’ ένοιωθα απόμακρη
κάθε φορά που ήθελα να σου μιλήσω
να σου πω ξανά
πως είσαι εσύ το μόνο
που για μένα έχει σημασία…
Μου αρέσει πάντα να σου λέω
αυτό που μου συμβαίνει
τα λόγια μου, στα χέρια σου
γίνονται πολύχρωμα σχέδια
και νότες βαθιές που δεν έχουν ξανακουστεί
μιας μουσικής όλο και πιο γλυκειάς
ή του τραγουδιού μιας σειρήνας
μακρινής και χαμένης
Μου φαίνεται να να ταξιδεύουμε εγώ κι εσύ
με την ίδια βαλίτσα
μοιρασμένη για πάντα στα δύο.
Κανονικά…
