Το βρίσκω κάπως δύσκολο αυτό το θέμα.
Ξέρω καλά πως υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που δε γουστάρουν, είτε τον Tom Waits, είτε το Φοίβο Δεληβοριά. Και είναι σχεδόν αδύνατο να πετύχεις κάποιον που να του αρέσουν και οι δύο. Συνεπώς, θα υπάρχουν κι αρκετοί που θα θεωρούν βλάσφημη τη διασκευή του Φοίβου (με τον τίτλο «Χάλια») στο τραγούδι του Tom «Invitation to the blues».
Ο ένας, ενσαρκώνει το ράκος που περιφέρεται σε καταγώγια, αχρηστεύοντας μεθοδικά το συκώτι του και τους πνεύμονές του από το ποτό και το τσιγάρο. Ο άλλος είναι η αντίθετη εικόνα: ένα «καλό παιδί», από μια τυπική μικροαστική οικογένεια, πάντα με καλοσιδερωμένο πουκάμισο (εξαιτίας της μαμάς, μπορούμε να υποθέσουμε). Όταν οι δυο χαρακτήρες αυτοί συναντώνται στο ίδιο τραγούδι, είναι φυσικό κανείς να εκπλήσσεται.
Τα δυο τραγούδια έχουν διαφορές. Ο Tom Waits, βρίσκεται μόνος, σε ένα φαγάδικο δίπλα σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό, προφανώς πολλά μίλια μακριά από το σπίτι του. Ο Φοίβος, είναι υποθέτουμε με παρέα, σε κάποιο ποτάδικο, χωρίς να έχει απομακρυνθεί. Ο πρώτος δε βρίσκει τίποτα στο σπίτι του («ain’t nothing back in Jersey»). Ο δεύτερος έχει πράγματα στο σπίτι του, τα οποία όμως απλώς τον κάνουν να νοιώθει άσχημα («και βιβλία (!) και καπνούς κι όλα όσα θες να γίνεις πάλι χάλια»).
Όμως κάπου εδώ τελειώνουν οι διαφορές.
Γιατί είναι ίδια η αντίδρασή τους όταν βλέπουν τη σερβιτόρα. Και τα δύο τραγούδια, είναι η διήγηση του ίδιου περιστατικού. Η στιγμή που βλέπεις μια αιθέρια παρουσία να ξεχωρίζει από το πλήθος. Και λες και ένα ουράνιο spotlight έχει πέσει πάνω της. Ο φακός μόνο εκεί μπορεί να εστιάσει, κάθε άλλη παρουσία τριγύρω φαίνεται θολή.
Από τη στιγμή που θα μπεις σ’ αυτό το (υπέροχο) τριπάκι, δεν υπάρχει επιστροφή. Το μυαλό σου δεν μπορεί να ξεφύγει κι αρχίζεις κι αναρωτιέσαι: ποια είναι, τι θέλει, τι περιμένει. Κι αφού η προσοχή σου είναι 100% προσηλωμένη, πώς μπορείς να μιλήσεις σαν άνθρωπος όταν, κατά τύχη, σου μιλησει αυτή; Εν τω μεταξύ το spotlight μετατρέπεται σε έναν ψυχολογικό μεγεθυντικό φακό. Κάποια κίνηση, κάποια γκριμάτσα, όλα κάτι σημαίνουν. Κι αφού τα παρατηρήσεις και τα ερμηνεύσεις, μπορείς να μαντέψεις εύκολα την ιστορία της.
Μπορεί τελικά να μην της μιλήσεις ποτέ. Μπορεί τελικά να μην επιστρέψεις για να την ξαναδεις. Θα σου είναι όμως δύσκολο να την ξεχάσεις. Θα σου έχουν μείνει αυτά τα λεπτά. Κι ο μύθος που έπλεξες.
Κι οι δυο τους τελικά έχουν καταφέρει να αποδώσουν όμορφα και ποιητικά ένα γνωστό μοτίβο, μια οικεία αλληλουχία σκέψεων, από την οποία έχουμε περάσει κι εγώ και όλοι οι φίλοι μου. Δεν πρέπει να είναι τυχαίο που το κομμάτι αυτό αρέσει περισσότερο στους άντρες από ότι στις γυναίκες.
Και φυσικά, δεν είναι τυχαίο που κατάφερε να κάνει να συναντηθούν και «να τα πουν» ένα ράκος από το Jersey, με ένα νεαρό από την Καλλιθέα.
