Nous n’irons plus au bois
La chanson du poète
Le refrain de deux sous
Les vers de mirliton
Qu’on chantait en rêvant
Aux garçons de la fête
J’en oublie jusqu’au nom
J’en oublie jusqu’au nom

Nous n’irons plus au bois
Chercher la violette
La pluie tombe aujourd’hui
Qui efface nos pas
Les enfants ont pourtant
Des chansons plein la tête
Mais je ne les sais pas
Mais je ne les sais pas

Ma jeunesse fout l’camp
Sur un air de guitare
Elle sort de moi même
En silence à pas lents
Ma jeunesse fout l’camp
Elle a rompu l’amarre
Elle a dans ses cheveux
Les fleurs de mes vingt ans

Nous n’irons plus au bois
Voici venir l’automne
J’attendrai le printemps
En effeuillant l’ennui
Il ne reviendra plus
Et si mon cœur frissonne
C’est que descend la nuit
C’est que descend la nuit

Nous n’irons plus au bois
Nous n’irons plus ensemble
Ma jeunesse fout l’camp
Au rythme de tes pas
Si tu savais pourtant
Comme elle te ressemble
Mais tu ne le sais pas
Mais tu ne le sais pas

Δε θα ξαναπάμε πια στην εξοχή
με τα τραγούδια των ποιητών
με τα ρεφραίν της δεκάρας
και τα πρόχειρα στιχάκια
που κάνοντας όνειρα τραγουδούσαμε
στο παιδί που γιόρταζε
και ξεχνώ τ’ όνομά του
και ξεχνώ τ’ όνομά του

Δε θα ξαναπάμε πια στην εξοχή
να βρούμε βιολέτες.
Να! Τώρα πέφτει η βροχή
που σβήνει τα βήματά μας
Κι όμως, τα παιδιά
έχουν τα κεφαλάκια τους γεμάτα από τραγούδια
αλλά δεν τα ξέρω
αλλά δεν τα ξέρω

Η νιότη μου με παρατάει
με μια μελωδία στην κιθάρα
φεύγει από μέσα μου
βουβή, με βήμα αργό
Η νιότη μου με παρατάει
έσπασε τους κάβους
κι έχει στα μαλλιά της
τ’ άνθη των είκοσί μου χρόνων

Δε θα ξαναπάμε πια στην εξοχή
Να! Έρχεται το φθινόπωρο.
Θα προσμένω την άνοιξη
μαδώντας την ανία
όμως δε θα ξανάρθει
κι αν έχω ρίγη στην καρδιά
είναι που πέφτει η νύχτα
είναι που πέφτει η νύχτα

Δε θα ξαναπάμε πια στην εξοχή
Δε θα ξαναπάμε πια μαζί
Η νιότη μου με παρατά
στο ρυθμό των βημάτων σου
Αν ήξερες όμως
πόσο πολύ σου μοιάζει
αλλά δεν το ξέρεις
αλλά δεν το ξέρεις