What have we done?
Posted on August 27th, 2007 at 9:21 am by Jean-Lyc

Tell me true, tell me why was Jesus crucified
Is it for this that daddy died?
Was it you? Was it me?
Did I watch to much T.V.?
Is that a hint of accusation in your eyes?
If it wasn’t for the nips
being so good at building ships
the yards would still be open on the clyde
And it can’t be much fun for them
beneath the rising sun
with all their kids committing suicide
What have we done, Maggie what have we done
What have we done to England
Should we shout, should we scream
“What happened to the post war dream?”
Oh Maggie, Maggie what did we do?

Γιαννιτσοχώρι, μια εβδομάδα πριν
Posted on August 26th, 2007 at 6:04 am by Jean-Lyc

Γιαννιτσοχώρι, 16 Αυγούστου 2007.

Σήμερα καίγεται.

The Paragons – The tide is high
Posted on August 13th, 2007 at 3:45 pm by Jean-Lyc

Θα παραμείνω σε καλοκαιρινή διάθεση και σήμερα. Θα σας δώσω ένα μικρό αντίδοτο στο Bob Marley OD.

Όχι, δεν έχω κανένα πρόβλημα με το παληκάρι. Ίσα ίσα, κι εμένα μου άρεσαν πάρα πολύ τα τραγούδια του. Δηλαδή, μου άρεσαν τις πρώτες 20 φορές που τα άκουσα στην παραλία. Μετά, παρατήρησα πως όλοι παίζανε ξανά και ξανά τα ίδια τραγούδια κι αναρωτήθηκα αν έχει γράψει άραγε άλλα τραγούδια. Μετά τις 50 φορές ήδη το θέμα αυτό μου ήταν αδιάφορο κι έψαχνα την νομοθεσία που επιβάλλει την υποχρεωτική ακρόαση του ίδιου CD του Marley στις παραλίες το καλοκαίρι. Κάπου στις 150 φορές μου έσπασαν τα νεύρα.

Επόμενο ήταν πως άρχισα να έχω διαπληκτισμούς – φιλικούς πάντα – με νεαρότερα μέλη της παρέας (λιγότερες από 50 ακροάσεις δηλαδή). Κι επειδή η συζήτηση δεν έβγαζε πουθενά, κατέληξα στο παρακάτω κόλπο το οποίο και σας μεταδίδω.

Ψάχνοντας για την πρωτότυπη εκτέλεση του The tide is high, έπεσα πάνω στους Paragons και τον John Holt. Ο τελευταίος είναι ο δημιουργός του εν λόγω τραγουδιού, κι αν πιστέψω τα όσα διάβασα γι’ αυτόν, πρέπει να πρόκειται για το μεγαλύτερο τραγουδοποιό της Τζαμάικα, ακόμα μεγαλύτερο από το Bob Marley.

Η αλήθεια είναι πως η εκτέλεση από τους Paragons έχει ένα γλυκό, σχετικά αργό ρυθμό και τα φωνητικά του έχουν κάτι από το λίκνισμα της θάλασσας. Κλείνεις τα μάτια και δε σου είναι δύσκολο να φανταστείς μια εξιδανικευμένη σκηνή στην παραλία από ένα ψαροχώρι της Τζαμάικας. Αν δεν είχα πάθει αυτήν την ανήκεστο με τη reggae θα το έλεγα ανερυθρίαστα «καλό».

Αλλά τέλος πάντων, ακόμα κι έτσι, δεν έκατσα να ψάξω περισσότερο τη μουσική του John Holt. Αρκούμε σε αυτά που έχω διαβάσει, πως είναι ο μεγαλύτερος τραγουδοποιός της Jamaica.

Έτσι λοιπόν, αν ποτέ τύχετε σε καμμία διαμάχη περί Bob Marley, μπορείτε να τη γλυτώσετε πουλώντας και μούρη. Σε κάποια στιγμή διακόψτε τον αντίπαλο ομιλητή και πείτε:

-Τον John Holt παιδί μου, τον ξέρεις;
-Όχι, ποιος είναι αυτός;
-Ο μεγαλύτερος τραγουδοποιός της reggae. Αλλά αν δεν ξέρεις τον John Holt, τι να συζητώ τώρα μαζί σου…

(Το παραπάνω θα μπορούσε κάλλιστα να συμπεριλαμβάνεται σε μια εκτεταμένη έκδοση του εγκολπίου του καλού μπλοφαδόρου της μουσικής.)

ΥΓ. Την κάνω κι εγώ με τη σειρά μου για 4-5 μέρες. Να είστε όλοι καλά!

« Previous Entries